🌿🌿
Καταγράφεται, σε ευρύτερο επίπεδο, η συστηματική απομείωση της ορατότητας ορισμένων δημόσιων τοποθετήσεων στον ψηφιακό χώρο, μέσω μη διαφανών αλγοριθμικών πρακτικών που επηρεάζουν τη διάχυση του λόγου χωρίς ρητή αιτιολόγηση ή προηγούμενη ενημέρωση. Το φαινόμενο αυτό συνιστά μορφή έμμεσου περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης, η οποία δεν ασκείται με τυπικά απαγορευτικά μέτρα, αλλά μέσω τεχνικών μηχανισμών σιωπηλής αποδυνάμωσης της δημόσιας παρουσίας.
🌿🌿
Η πρακτική αυτή εγείρει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου, της αναλογικότητας, της διαφάνειας και της ισότητας πρόσβασης στον δημόσιο διάλογο, όπως κατοχυρώνονται στο εθνικό, ενωσιακό και διεθνές δίκαιο προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ιδίως, όταν η ρύθμιση της δημόσιας σφαίρας μεταφέρεται από θεσμικά όργανα σε ιδιωτικές πλατφόρμες, χωρίς σαφές κανονιστικό πλαίσιο και αποτελεσματικά ένδικα μέσα, δημιουργείται κενό δημοκρατικής λογοδοσίας.
🌿🌿
Υπό το πρίσμα αυτό, η επιμονή στη δημόσια έκφραση και η συνέχιση της συμμετοχής στον ψηφιακό διάλογο δεν συνιστούν πράξη αντιπαράθεσης, αλλά άσκηση συνταγματικά και θεσμικά κατοχυρωμένου δικαιώματος. Κάθε δε προσπάθεια σιωπηλής φίμωσης, αντί να ακυρώνει τον δημόσιο λόγο, αναδεικνύει την ανάγκη ενίσχυσης των εγγυήσεων ελευθερίας της έκφρασης και ουσιαστικού ελέγχου των μηχανισμών που τη ρυθμίζουν.
Γράφει ο καθηγητής δρ Παναγόπουλος Αλέξιος Ακαδημαϊκός τριών Ξένων Ακαδημιών τών Επιστημών τάξης ν/πολιτικών επιστημών και συγγραφέας.
🌿🌿
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου